วันนี้ฝนพรำสายไม่หยุดหย่อนฉันนั่งซึมซับบรรยากาศชื้นๆ

อย่างนี้มานับ 3 ชั่งโมงแล้ว
อากาศเย็นสบาย ฉันนั่งทบทวนบางอย่าง ครุ่นคิด

ถึงวันข้างหน้า
ฉันพอจะเห็นแสงสว่างที่ส่องอยู่ปลายทาง แต่มันกลับเริ่มเลือนลาง
เมื่อฉันออกก้าวเดิน
มันทำให้ฉันเริ่มสับสนว่า การก้าวต่อไปของฉันมันคุ้มค่าพอหรือไม่

ถ้าจะยังฟืนเดินต่อไป
เพราะ ต่อจากนี้แต่ละก้าวของฉันมันจะเต็มไปด้วยความเลื่อนลอย

ฉันอาจมองไม่เห็นแสงสว่างซึ่งถ้าฉันหยุดมองอยู่ตรงจุดนี้อาจดีกว่า

หรือฉันจะก้าวเดินต่อไปอยางไรหากรู้ดีว่ามันไม่มีความหวังพอ

ฉันจะทนได้หรือไม่ถ้าสุดท้ายแล้วฉันอาจเป็นแค่ใครคนหนึ่ง

ที่ยืนเดียวดายอยู่ปลายทางของตัวเองตลอดไป
ฉันได้แต่ครุ่นคิดกับวันข้างหน้า
แต่มันอาจจะดีกว่า
ถ้าย้อนกลับมามองว่าอย่างน้อยที่สุดฉันก็ยังได้ทำตามความฝันของตัวเอง
ฉันกล้าหาญพอจะก้าวเดินต่อไป

มันอาจดูโง่งมในสายตาของคนฉลาดบางคน
เพราะฉันแทบไม่มีหวัง ไม่มีแสงสว่าง มีแต่จุดหมาย
มันเป็นคำตอบที่เลือนลางเกินไปสำหรับคนฉลาดบางคน
จะเป็นคนโง่หรือคนฉลาด
แน่นอน.......
ฉันก็แค่คนโง่ๆ คนหนึ่งเท่านั้น